Bildad's Second Speech

¹Toe het Bildad, die Suhiet, geantwoord en gesê:"

²Hoe lank wil julle jaag agter woorde? Word verstandig, en daarna sal ons spreek."

³Waarom word ons as vee gereken, is ons dom in julle oë?"

⁴Jy, iemand wat homself verskeur in sy toorn—sal om jou ontwil die aarde verlate wees of ‘n rots uit sy plek versit word?"

⁵Ja, die lig van die goddelose gaan dood, en die vlam van sy vuur bly nie flikker nie."

⁶Die lig in sy tent word duisternis, en sy lamp bo hom gaan dood."

⁷Sy geweldige treë word ingekort, en sy eie plan gooi hom omver."

⁸Want hy raak in ‘n net deur sy eie voete, en hy loop oor die vlegwerk van ‘n vangkuil."

⁹‘n Vangnet gryp sy hakskeen, ‘n strik hou hom vas."

¹⁰‘n Tou is vir hom verberg in die grond en ‘n valstrik vir hom op die pad."

¹¹Verskrikkinge beangstig hom aan alle kante en jaag hom so ver as hy gaan."

¹²Sy onheil het honger, en die ondergang staan gereed vir sy val."

¹³Die eersgeborene van die dood verteer die lede van sy liggaam, hy verteer sy lede."

¹⁴Weggeruk word hy uit sy tent, die voorwerp van sy vertroue; en dit laat hom aanstap na die koning van die verskrikkinge."

¹⁵Daar woon in sy tent iets wat hom nie toebehoort nie; swawel word gestrooi oor sy woning."

¹⁶Onder verdroog sy wortels, en bo verwelk sy tak."

¹⁷Sy gedagtenis vergaan van die aarde af, en hy het geen naam op die wye veld nie."

¹⁸Hulle stoot hom uit die lig in die duisternis, en uit die wêreld verjaag hulle hom."

¹⁹Hy het geen kroos of nageslag onder sy volk en niemand wat oorbly in sy wonings nie."

²⁰Oor sy dag staan die mense van die Weste verskrik, en siddering gryp die mense van die Ooste aan."

²¹Sekerlik, so gaan dit met die wonings van die kwaaddoener en so met die plek van hom wat God nie ken nie."